Kinderen rennen door de kamer. De baby heeft honger. De hond springt in de foto. Iemand weet niet wat hij aan moet. 

​

En precies daar gebeurt het. 

Het leven zoals het is. 

​

Rommelige haren, kruimels op het aanrecht en licht dat zacht over alles heen valt en de dag van glans voorziet. 

​

Ik maak geen perfecte plaatjes. Ik leg vast hoe het voelt. 

​

Thuis, in jullie eigen wereld waar helemaal niet gecorrigeerd hoeft te worden. 

​

Klamme handjes op de ramen. De chaos die achterblijft na het ontbijt. Een schoen die kwijt is. 

​

We beginnen thuis en bewegen mee met jullie dag. Misschien de tuin in, de straat op, op naar een plek die bij jullie hoort. 

​

Je hoeft bij mij niet stil te zitten of te doen alsof alles rustig is. Ik wil je zien hoe jullie echt zijn: bewegend, rommelig, luid, zacht, onaf. 

​

En dat geldt net zo goed voor je kinderen. 

​

Ik verwacht niet dat ze 'meewerken' of zich gedragen zoals je hoopt dat het moet. Ik hoop niet dat ze een bepaalde versie van zichzelf laten zien. 

​

Juist niet. 

​

De mooiste beelden ontstaan wanneer ze geen idee hebben dat ze iets moeten zijn. Als ze verlegen zijn, druk, stil of juist ondeugend. Alles daartussenin. 

​

Want dat is wat jullie zijn. En precies dat is wat later belangrijk wordt.